Skip to content

Γιατί ένας άνδρας και μια γυναίκα δεν μπορούν να γίνουν φίλοι (σχεδόν) ποτέ

19/05/2011

Έχω κάνει σεξ με όλες μου τις φίλες. Αλήθεια!

Μην βιαστείτε να εκστομίσετε την λέξη «κάθαρμα». Δεν εκμεταλλεύθηκα ποτέ μια φιλική σχέση για να ικανοποιήσω βιολογικά ένστικτα. Μην βιαστείτε ούτε να αφορίσετε το τι ενοοώ με τον όρο «φιλία». Ξέρω πολύ καλά τι δήλωσα πιο πάνω. Έχω κάνει σεξ με όλες τις γυναίκες που είναι φίλες μου. Πραγματικές φίλες. Όχι fuckbuddies, όχι παλιές γειτόνισσες που μεγαλώσαμε μαζί και που, εντελώς φυσιολογικά, πήδηξα στην πενθήμερη εκδρομή και έχω να τους μιλήσω από τότε που τους έβρεξα το μπλουζάκι για να δει και η υπόλοιπη τάξη «για τι βυζάρες μιλάμε», στο τελευταίο μπουγέλο της Γ’ Λυκείου, τον Ιούνιο του 1993… Όχι συναδέλφους που περνάμε μπόλικη ώρα μαζί στο γραφείο συζητώντας τα συνδικαλιστικά μας και καμμιά φορά πεταγόμαστε ως το πιο κοντινό ξενοδοχείο ημιαδιαμονής για να τα αναλύσουμε περαιτέρω, ανενόχλητοι από την αυστηρή ματιά των αφεντικών. Ξαναλέω: πραγματικές φίλες.

Μην βιαστείτε, βέβαια, να με πείτε και «κόκορα». Ή επιβήτορα. Έχω κάνει σεξ με όλες μου τις φίλες. Που είναι τρεις στο σύνολο. Και που ήδη μού φαίνονται πάρα πολλές, αν συγκρίνω το νούμερό τους μ’ εκείνο των αρσενικών (καλών) φίλων μου, που είναι πάνω-κάτω δεκαπέντε. Αυτό το 1:5 είναι σχεδόν τρομακτική αναλογία. Γιατί; Γιατί η θεωρία μου είναι πως ένας άνδρας και μία γυναίκα δεν επιτρέπεται / δεν γίνεται / δεν μπορούν να είναι φίλοι -σχεδόν ποτέ. Και είμαι απόλυτα οριζόντιος, κάθετος, εντός εκτός και επί τ’ αυτά στο συγκεκριμένο θέμα.

Πριν σηκώσετε τον λίθο, πριν βάλετε εναντίον μου, θυμηθείτε: Πόσους μήνες, ίσως και χρόνια, δεν έχετε χαραμίσει δίπλα σ’ έναν άντρα που σας έδινε την εντύπωση ότι ταίριαζε μαζί σας περισσότερο κι από την πιο κολλητή σας, μέχρι που έκανε εκείνη τη μοιραία κίνηση του απλώματος της δεξιάς χείρας στα οπίσθιά σας, ή το –ρομαντικό κατ’ αυτόν, σοκαριστικό κατ’ εσάς- outing σε μορφή ερωτικής εξομολόγησης; Πόσες φορές δεν προσποιηθήκατε κι εσείς οι ίδιες την εξομολογήτρα ή την συμβουλεύτρα σ’ εκείνον τον πολίστα, γιο βιομηχάνου με το PhD στην Οικονομολογία, προσμένοντας στην στιγμή που θα περνούσε την λεπτή κόκκινη γραμμή της φιλίας και θα χάρασσε ένα νέο μονοπάτι στη σχέση σας; Και αλήθεια πόσες φορές δεν προκαλέσατε την διατάραξη εκείνης της λεπτής κόκκινης γραμμής μ’ ένα «αθώο» σκύψιμο στο «νιαγάρειο» ντεκολτέ;

Όπως είπε κι ο Δαρβίνος…

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας κι ας συμφωνήσουμε σε κάτι: Οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένοι για να γίνονται φίλοι. Είναι φτιαγμένοι για να ζευγαρώνουν. Το βιολογικό ένστικτο του ενός θα τού λέει να ποτίσει τον κήπο της άλλης, όσες ώρες κι αν περάσουν αναλύοντας τα γκομενικά της με άλλους κηπουρούς. Το βιολογικό ένστικτο της μιας θα τής λέει να εξασφαλίσει ένα αποκλειστικό πότισμα από τον άλλον, όσες ανοιξιάτικες περιπέτειες κι ας της περιγράφει εκείνος σε εξωτικούς κήπους με passion fruit και πολύχρωμες ορχιδέες.

Πιο πάνω, εκεί που γράφω ότι έχω μόνο τρεις φίλες στο σύνολο, εκεί πρέπει να ψάξετε την ουσία αυτού του κομματιού, στην σπανιότητα του φαινομένου –κι όχι στο ότι κάποια στιγμή κοιμηθήκαμε μαζί. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν ήμασταν φίλοι και πριν το σεξ. Ούτε μεταφερθήκαμε από το στάδιο του «εραστές» στη νέα μας ιδιότητα, αυτόχρημα την στιγμή του οργασμού. Το σεξ ήταν η εκπλήρωση των όποιων ερωτικών διαθέσεων είχε ο ένας για τον άλλον. Και ήταν και το απόλυτο τεστ για το τι παραπάνω θέλαμε. Όταν αυτό που προμήνυε ερωτική σχέση δεν έβγαλε και τους υπόλοιπους άσσους από το μανίκι του (ή επειδή δεν ταίραζαν τα ζώδιά μας, Παρθένος εγώ, Δίδυμοι εκείνη, καμμία αστρική τύχη…), είχαμε δύο επιλογές: ένα οριστικό «γειά» ή ένα όχι και τόσο οριστικό «μη χαθούμε, ε;».

Είδαμε τελικά πως ταιριάζαμε σε πολλά. Αφήσαμε το χρόνο και τις διάφορες συνθήκες, τις δύσκολες, αυτές που κρίνουν τους ανθρώπινους δεσμούς, να ωριμάσουν τη σχέση μας σε μια αληθινή φιλία… Ορίστε λοιπόν η παράμετρος «σχεδόν» του αφορισμού που εξαπέλυσα πιο πριν: Ένας άντρας και μια γυναίκα δεν μπορούν σχεδόν ποτέ να είναι φίλοι. Σχεδόν ποτέ. Γιατί αν κάποια στιγμή εκφραστεί η ερωτική προδιάθεση, κι ακόμη καλύτερα εξαντληθεί –καλύτερα με αποτυχημένο σεξ παρά με απόρριψη-, τότε δεν είναι καθόλου απίθανο, απαλλαγμένοι από την ομίχλη της λίμπιντο μπροστά σε ένα κορμί του άλλου φύλου, να κατορθώσουμε να γίνουμε και φίλοι.

Φίλοι, φίλοι, καριοφίλι

Το θέμα μας όμως δεν είναι το πότε μπορώ εγώ να γίνω φίλος με μια γυναίκα. Αλλά το γιατί δεν έχει κανένα νόημα να προσποιούμαστε ότι είμαστε φίλοι. Ακόμη και ν’ αφήσουμε τις γενετήσιες ορμές κατά μέρος, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι λόγοι –και προκαταλήψεις, δεν λέω- που μας σπρώχνουν προς το κρεββάτι (ή την χυλόπιτα). Ας σκεφθούμε το απλό: Πόσους καινούργιους φίλους, ανεξαρτήτως φύλου, κάναμε από τότε που τελειώσαμε το σχολείο; Μάλιστα… Εμείς οι άνδρες αποκτούμε κολλητούς στα 12-13 μας και ξανά στα 60-65. Στο ενδιάμεσο διάστημα τεστάρουμε τους πρώτους και ονειρευόμαστε πού θα ξοδεύουμε τη σύνταξή μας παρέα με τους δεύτερους. Α! Και σπουδάζουμε, δουλεύουμε, παίζουμε 5×5, κάνουμε πολύ σεξ… Δεν βρίσκουμε χρόνο για νέους δεσμούς φιλίας –ελάχιστα προλαβαίνουμε να χαρούμε κι αυτούς που ήδη έχουμε, εξ άλλου. Και, κυρίως, δεν έχουμε την πολυτέλεια να σπαταλήσουμε μια γνωριμία με μια γυναίκα σε (αμπελο)φιλοσοφικές συζητήσεις, προβληματισμούς για τα προσωπικά μας και σιωπές που λένε περισσότερα κι απ’ τα λόγια –αυτά που ορίζουν πάνω κάτω τη σοβαρή πλευρά της σχέσης μας με τους κολλητούς μας. Μετά την τρίτη φορά που θα βρεθούμε ενώπιος ενωπίω ο ένας με την άλλην, θα οπλίσουμε το όπλο μας και θα το ακουμπήσουμε επιδεικτικά επάνω στο τραπέζι. Μπορεί να το εκλάβει ως απειλή. Τότε θα φάμε χυλόπιτα. Μπορεί όμως να θελήσει να το χαϊδέψει. Τότε θα περάσουμε στο υπνοδωμάτιο, να της δείξουμε πώς δουλεύει.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό που μόλις περιέγραψα θα έπρεπε να είναι ο κανόνας, αλλά δυστυχώς είναι η εξαίρεση. Αυτός ο μάταιος κόσμος είναι γεμάτος από αναποφάσιστα αρσενικά που ξοδεύουν μήνες από το χρόνο τους και ανέχονται άπειρα ψυχικά σκαμπανεβάσματα προσεγγίζοντας τα θηλυκά με τη «μέθοδο του φίλου». Δεν τους κατηγορώ, το έχω κάνει πολλάκις κι εγώ. Και αρκετές φορές πέτυχε κιόλας. Αλλά είναι τόσο μικρό το κέρδος όταν περάσει τόσος καιρός μέχρι να το πάρεις, που τελικά είναι σαν να μην κερδίζεις απολύτως τίποτε. Άσε που πλάθεις με τη φαντασία σου τόσα και τόσο επικά σενάρια, που την ώρα της εκπλήρωσης της ερωτικής επιθυμίας, απλά πέφτεις από τα σύννεφα.

Και υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να μην τής παριστάνεις τον φίλο επειδή απλά θες να τη ρίξεις στο κρεββάτι, αλλά επειδή την έχεις καψουρευθεί. Κι εκείνη, αμέριμνη ή cockteaser (μικρή σημασία έχει) να σε οδηγεί στη μία ψυχική οδύνη μετά την άλλη, περιγράφοντάς σου με κάθε λεπτομέρεια πώς την πήρε ο ένας και πώς ο άλλος… Λένε για τις επενδύσεις ότι πριν προβεί κάποιος σε μια αγορά, πρέπει να έχει ήδ αποφασίσει σε ποιο ποσοστό κέρδους θα βγει από το Χρηματιστήριο και, κυρίως, σε ποιο ποσοστό απωλειών. Χαλαρώνοντας αυτό το «στοπ» στο ρίσκο του κάθε φορά που η αγορά κινείται εναντίον του κι ελπίζοντας πως «θα γυρίσει κάποτε», τελικά καταλήγει να χάνει τα πάντα. Πόσοι και πόσοι άντρες δεν έμπλεξαν σ’ αυτό το ανόητο παιχνίδι της επένδυσης σε μια δήθεν φιλία, χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ήθελαν να πάρουν από τη γυναίκα που είχαν απέναντί τους, αλλά –το χειρότερο- χωρίς να ορίσουν από πριν το πόσα θα άντεχαν απ’ αυτήν…

Entourage

Δεν είμαστε μόνο οι άντρες υπεύθυνοι. Η ανασφάλεια είναι η από εκεί ζωοδόχος πηγή στο παρασιτικό φαινόμενο της «δήθεν» φιλίας. Κάποιες γυναίκες έχουν την ανάγκη της «αυλής». Όταν αυτή αποτελείται από γκέι αποθεωτές, όλα είναι ισορροπημένα. (Δεύτερη εξαίρεση στον κανόνα: Γκέι άντρας με στρέιτ γυναίκα κάνουν μια χαρά φιλία.) Όταν όμως αποζητάει την παρέα ανδρών, συνήθως επειδή για μια ανασφαλή γυναίκα οι φιλίες με άτομα του ιδίου φύλου μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικά σκληρές, το τοπίο αρχίζει να θολώνει.

Δεν θέλω να καταφύγω στην χιλιοδιατυπωμένη θεωρία ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν φιλίες μεταξύ τους –τουλάχιστον στον βαθμό που μπορούν οι άντρες. Συμφωνώ ότι είναι κομματάκι πιο δύσκολο. Είναι κι αυτή η καταραμένη η βιολογική προδιάθεση στην αναζήτηση του τέλειου αρσενικού για την συνέχιση του ανθρωπίνου είδους, που προκαλεί πιο συχνά ζήλεια και ανταγωνισμό και που, όταν τελικά το ανθρώπινο είδος συνεχίζεται, τις κάνει να αφιερώνονται σχεδόν αποκλειστικά στα παιδιά τους… Αλλά έχω δει υπέροχες φιλίες μεταξύ γυναικών που τις έχω ζηλέψει ακόμη κι εγώ που διαθέτω μια συναρπαστική αντροπαρέα, από αυτές που γίνονται σειρές στην τηλεόραση.

Τέλος πάντων, κατανοώ μεν γιατί πολλές γυναίκες νομίζουν ότι θα βρουν έναν καλύτερο εξομολογητή στο πρόσωπο ενός άνδρα, αλλά –κακά τα ψέμματα- τα ενδιαφέροντά τους δεν θα είναι ποτέ τα ίδια. Και είναι αυτά τα απλά πράγματα, οι ποδοσφαιρικοί καβγάδες, η εκτίμηση ενός ατίθασου ζευγαριού ποδιών που ξεχύνεται κάτω από μια μίνι φούστα, τα πάντα αποτυχημένα tips για μια μετοχή που κτίζουν τις αντρικές φιλίες –μαζί, φυσικά, με τα «σοβαρά» που ανέφερα πιο πάνω. Οι γυναίκες αργά ή γρήγορα τα βαριούνται όλα αυτά και αποχωρούν από όσους ονόμαζαν φίλους τους τόσο καιρό, αναζητώντας μια νέα «αυλή». Θα ήταν καλύτερο να έψαχναν για πραγματικές φίλες, αλλά αυτό είναι και ζήτημα ισχυρού χαρακτήρα.

Ας προσθέσουμε στα παραπάνω και τις αντιδράσεις των γύρω μας, το πόσο αμφισβητούν ότι δεν κρύβεται κάτι ερωτικό σε μια σχέση άντρα και γυναίκας και θα συνειδητοποιήσουμε πόσο δύσκολο είναι τελικά να μην πάει το πράγμα εκεί. Μερικές φορές έλκονται όντως και οι δύο, πιο συχνά μόνο ο ένας (για τον άλλον τίθεται θέμα γούστου ή η ερωτική επιθυμία του είναι καλυμμένη μια χαρά από άλλες πηγές), πάρα πολύ σπάνια κανείς. Αλλά ακόμη και σε αυτήν την τελευταία περίπτωση, το σκέπτονται. Δεν τους αφήνουν και τα πειράγματα των υπόλοιπων φίλων τους να μην αναρωτηθούν τι θα μπορούσε να γίνει… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν δεν είσαι γκέι, δεν γίνεται να κάνεις φιλία με μια γυναίκα –δεν θες εξ άλλου. Εκτός αν…

Η εξαίρεση στον κανόνα

Ξαναπάμε στην αρχή αυτού του κειμένου. Εκεί που έλεγα ότι οι τρεις φίλες μου είναι πραγματικές φίλες. Με έχουν ξελασπώσει στα δύσκολα, βρίσκοντάς μου δουλειά ή περνώντας στο πλευρό μου μια πολύ δύσκολη νύκτα, έχουμε ταξιδέψει στην άκρη της Γης, έχουμε ζήσει μαζί τα πιο ξέφρενά μας πάρτυ. Μην ξεχνάτε την εξαίρεση στον κανόνα. Το «σχεδόν» στο «ποτέ». Όταν το σεξ έλθει στο προσκήνιο και μετά φύγει με γοργό ρυθμό από τη μέση (συνήθως χωρίς να πολυκάνει εντύπωση), τότε δεν έχεις πια να προσποιηθείς τίποτε. Αν έχεις λίγο χώρο στην καρδιά σου ακόμη –κι αν είσαι άτομο που ανοίγεται ειλικρινά-, μπορείς να ξεκινήσεις φιλία με ένα άτομο του άλλου φύλου. Χωρίς προβλήματα, πέραν του εκάστοτε δεσμού σου που θα γκρινιάζει στην αρχή, μέχρι να καταλάβει ότι αυτή είναι μια από τις «άλλες» περιπτώσεις –τις εξαιρέσεις. Αν το ερωτικό φεύγει όντως για πάντα; Ε, τα ξεκαθαρίσαμε αυτά. Δεν θες πια παρτερνέρ στο κρεββάτι, θες φίλο. Αν τώρα γίνει κάτι, μια φορά στο τόσο, είναι πάντα «στο φιλικό». Ξέρεις, δεν μετράει…

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο περιοδικό Marie Claire, τον Ιούνιο του 2011)
2 Comments leave one →
  1. Dude permalink
    05/06/2011 01:53

    Μπραβο. Απλα πολυ καλο κειμενο.

  2. Poli permalink
    22/07/2011 20:49

    ή απλά δεν κάνεις τον κόπο να κάνεις σέξ με τον κολλητό σου, αφού ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να πας παρακάτω. Δεν είναι όλα τα πράγματα fast food. Σαβούριασε ότι βρεθεί μπροστά σου. Ζωώδη ένστικτα για λογικούς ανθρώπους!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: