Skip to content

Γύρο Γύρο Γαλλίας όλοι

12/07/2011

Ο Άντι Σλεκ (πρώτο πλάνο) και ο Αλμπέρτο Κονταδόρ στη περσινή θρυλική τους μονομαχία στην ομίχλη του Col du Tourmalet, στα Πυρηναία. Φέτος είναι και πάλι τα δύο μεγάλα φαβορί για τον Γύρο.

Τα δέκα πρώτα ετάπ του φετινού Γύρου Γαλλίας μάς επιφύλαξαν σκηνές άγριας ομορφιάς. Αίμα, δάκρυα και μπόλικο ιδρώτα, πάνω απ’ όλα. Από τη πρώτη κιόλας ημέρα ο περσινός νικητής και μεγάλο φαβορί για τον φετινό αγώνα, ο Ισπανός Αλμπέρτο Κονταδόρ, ενεπλάκη σε μια σύγκρουση περίπου σαράντα ποδηλατών και έμεινε πίσω σχεδόν ενάμισι λεπτό από τον βασικό του αντίπαλο, τον Άντι Σλεκ από το Λουξεμβούργο. Στη συνέχεια είχαμε νίκες που κρίθηκαν στο photo-finish, πολλά μεγάλα ονόματα που δεν άντεξαν τον ρυθμό των υπολοίπων και, κυρίως, άπειρες ακόμη συγκρούσεις, πτώσεις, τρακαρίσματα, γδαρίσματα, πληγές, σπασίματα. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ένα αυτοκίνητο της κρατικής τηλεόρασης της Γαλλίας έστειλε σ’ ένα φράκτη δύο από τους επικεφαλής του ετάπ της Κυριακής 10 Ιουλίου, στερώντας τους κάθε ελπίδα για τη νίκη και τραυματίζοντας αρκετά τον ένα (τον Ολλανδό Τζόνι Χούγκερλαντ, που όμως έχει καταφέρει να μαζέψει τόσους βαθμούς στις ανηφόρες του Γύρου που φοράει ακόμη την πουά φανέλα του καλλίτερου “ορειβάτη”). Για τους λάτρεις της ποδηλασίας, ο φετινός Γύρος Γαλλίας έχει φθάσει στη μέση του χωρίς να τον βαρεθούν ούτε δευτερόλεπτο. Και ξέρουν πως από ‘δω και πέρα αρχίζουν “τα καλά” (την Πέμπτη ο αγώνας φθάνει στα Πυρηναία και την τελευταία του βδομάδα θα κριθεί στις Άλπεις, πριν τον τερματισμό στο Παρίσι). Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους, όσους ακούν και διαβάζουν συνέχεια (ναι, ξέρω, συγγνώμη για την υπερπροσφορά πληροφορίας στο Twitter…) για το “Le Tour” αλλά δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει εκεί; Ιδού λοιπόν ένας σύντομος “οδηγός”, με όλους τους κανονισμούς, αρκετή ιστορία και μερικά tips για όσους έχουν όρεξη να παρακολουθήσουν τις εικόνες που θα μεταδίδει καθημερινά το Eurosport μέχρι τις 24 Ιουλίου:

98 χρόνια Γύρος Γαλλίας

Φέτος είναι η 98η χρονιά που διοργανώνεται ο εξαντλητικός ποδηλατικός αγώνας στη γαλλική επαρχία. Η πρώτη φορά ήταν το 1903 (το Tour de France δεν διεξήχθη κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων) και ήταν μια ιδέα του Ανρί Ντεσγκράν, εκδότη της εφημερίδας “L’ Auto” για να τονώσει τις πωλήσεις της. Οι Γάλλοι, Βέλγοι και Λουξεμβούργιοι αναγνώστες της λάτρεψαν τις περιγραφές των συντακτών που ακολουθούσαν τους “τρελλούς” ποδηλάτες (ερασιτέχνες οι περισσότεροί τους, που ενδιαφέρθηκαν για το χρηματικό τρόπαιο) σ’ έναν πολυήμερο αγώνα από πόλη σε πόλη και η επιτυχία του τον κατέστησε πολύ σύντoμα θεσμό. Σύντομα ο Γύρος πήρε την οριστική του μορφή, που είναι: Ένας αγώνας πολλών ετάπ (ημερήσιες διαδρομές με ξεχωριστό νικητή η καθεμία, διαφορετικές κάθε έτος) όπου καταγράφεται ο χρόνος που κάνει να το τερματίσει ο κάθε ποδηλάτης. Οι χρόνοι αθροίζονται και νικητής αναδεικνύεται αυτός που στο τέλος έχει κάνει τον συντομότερο χρόνο, έχοντας τερματίσει σε όλα τα ετάπ. Στο τέλος κάθε ημέρας, ο ποδηλάτης που προηγείται στη γενική κατάταξη, αυτός δηλαδή που έχει μέχρι εκείνη την στιγμή τον μικρότερο συνολικό χρόνο, φοράει μια κίτρινη φανέλα (maillot jaune) για να ξεχωρίζει από τους αντιπάλους του. Τα τελευταία χρόνια στον Γύρο κατεβαίνουν 198 ποδηλάτες, 9 για κάθε μια από τις 22 κορυφαίες ποδηλατικές ομάδες του κόσμου.

Ο Ισπανός Μιγκέλ Ιντουράιν, νικητής πέντε Γύρων Γαλλίας (και μάλιστα συνεχόμενων, από το 1991 ως και το 1995) με την κίτρινη φανέλα σε ένα ετάπ ατομικής χρονομέτρησης.

Κίτρινη, πράσινη, πουά, λευκή φανέλα

Η πιο σημαντική φανέλα στον Γύρο Γαλλίας είναι, φυσικά, η κίτρινη. Σημαίνει ότι αυτός που τη φοράει, προηγείται. Εκείνος που θα καταφέρει να την πάει ως το Παρίσι (όπου γίνεται παραδοσιακά το τελευταίο ετάπ) ή να την φορέσει εκεί (έχει συμβεί κι αυτό, η κίτρινη φανέλα ν’ αλλάξει κάτοχο την τελευταία ημέρα!), κερδίζει το μεγάλο έπαθλο του Tour de France: 450.000 ευρώ.

Επειδή όμως στον αγώνα μετέχουν σχεδόν 200 αθλητές, οι οποίοι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ικανότητες ή τις ίδιες φιλοδοξίες, οι διοργανωτές έχουν θεσπίσει μερικά ακόμη έπαθλα για κάποιες ειδικές κατηγορίες, όπως και για τους νικητές του κάθε ετάπ. Στα 20 από τα 21 φετινά ετάπ, ο νικητής θα κερδίσει 8.000 ευρώ (υπάρχουν λεφτά και για τον δεύτερο και τρίτο), ενώ σ’ εκείνο της ομαδικής χρονομέτρησης, η νικήτρια ομάδα θα μοιρασθεί 10.000 ευρώ.

Κατά την διάρκεια του κάθε ετάπ, υπάρχει μια ορισμένη περιοχή (παλιότερα ήταν περισσότερες), όπου οι δεκαπέντε πρώτοι που θα περάσουν από εκεί κερδίζουν πόντους (20 ο πρώτος, 17 ο δεύτερος, 15 ο τρίτος, 1 ο δέκατος πέμπτος). Πόντοι, επίσης, μοιράζονται στους δεκαπέντε πρώτους που θα τερματίσουν στο τέλος του ετάπ (45 στον πρώτο, 35 στον δεύτερο, 30 στον τρίτο κ.λπ). Ο ποδηλάτης που έχει κερδίσει τους περισσότερους πόντους στο τέλος του ετάπ, φοράει την πράσινη φανέλα. Αυτός που θα φοράει την πράσινη φανέλα στο Παρίσι, κερδίζει 25.000 ευρώ.

Πόντοι υπάρχουν και στις κορυφές των βουνών που βρίσκονται κατά την διάρκεια της κάθε διαδρομής. Υπάρχουν διαφόρων βαθμίδων βουνά, αναλόγως του υψομέτρου και της κλίσης του δρόμου από τους πρόποδες ως την κορυφή τους. Η πιο μικρή κατηγορία είναι η 4, ακολουθεί η 3 (στην ουσία μιλάμε για λόφους με υψόμετρο  300-400 μέτρων  ή για κορυφές με μέση κλίση κάτω από 5%), στη συνέχεια η 2 και 1 (ψηλά βουνά, πάνω από 1.000 μ. υψόμετρο και κλίση κοντά στο 7%) και η HC (Hors Categorie, “Εκτός Κατηγορίας”, που σημαίνει απίστευτες κορυφές στα 2.000 ή και 3.000 μ. υψόμετρο με κλίσεις που σε κάποια σημεία τους φθάνουν ακόμη και το 10%). Όσο πιο δύσκολο το βουνό, τόσο περισσότεροι οι βαθμοί που δίνονται. Οι βαθμοί διπλασιάζονται αν η συγκεκριμένη κορυφή (ανεξαρτήτως κατηγορίας) αποτελεί και τον τερματισμό του ετάπ. Ο ποδηλάτης που έχει κερδίσει τους περισσότερους πόντους στο τέλος του κάθε ετάπ, φοράει μια λευκή φανέλα με μικρές κόκκινες βούλες. Όποιος φοράει την πουά φανέλα στο Παρίσι, κερδίζει 25.000 ευρώ.

Η λευκή φανέλα είναι ακριβώς το ίδιο με την κίτρινη, μόνο που δίνεται μόνο σε ποδηλάτες νεώτερους των 25 ετών. Η ποδηλασία δρόμου είναι ένα σπορ όπου ένας αθλητής χρειάζεται “πολλά χιλιόμετρα” στα πόδια του για να τα βγάλει πέρα, γι’ αυτό και σπάνια μετέχουν στο Γύρο αθλητές κάτω των 20 ετών. Η λευκή φανέλα θεσπίσθηκε για να δίνεται κίνητρο στους νεαρούς αθλητές, που συνήθως “χάνονται” μέσα στους 198 που μετέχουν και για να εμφανίζονται σιγά σιγά οι υποψήφιοι διεκδικητές της κίτρινης, στα χρόνια που έπονται. Έχει τύχει πάντως ένας αθλητής κάτω των 25 ετών να κερδίσει το Γύρο. Οι Λοράν Φινιόν, Γιαν Ούλριχ και Αλμπέρτο Κονταδόρ, έχουν φορέσει στον ίδιο Γύρο Γαλλίας και την λευκή και την κίτρινη φανέλα. Γενικά, αν ένας αθλητής προηγείται σε πολλές κατηγορίες, φοράει την “ανώτερη” φανέλα. Η κίτρινη είναι πάνω απ’ όλες, δηλαδή, και η λευκή είναι η υποδεέστερη. Όποιος, βέβαια, την φορέσει στο Παρίσι, θα εισπράξει 20.000 ευρώ. Αν κάποιος δικαιούται δύο φανέλες, την κίτρινη και την πουά, για παράδειγμα, φοράει την ανώτερη και η πουά πηγαίνει στον δεύτερο της συγκεκριμένης κατηγορίας.

Εκτός από τους τέσσερις που φορούν τις φανέλες που δηλώνουν αυτόν που προηγείται σε κάθε κατηγορία στο τέλος έκαστου ετάπ, υπάρχει και η κατηγορία του “πιο αγωνιστή ποδηλάτη”. Στο τέλος κάθε ετάπ μια οκταμελής επιτροπή ψηφίζει ποιος την εντυπωσίασε περισσότερο (συνήθως είναι όποιος παλεύει μόνος του να αποσπασθεί από όλους τους υπόλοιπους και καταφέρνει να μείνει μακριά τους για δεκάδες χιλιόμετρα). Όποιος ψηφίζεται, φοράει την επόμενη ημέρα αριθμό με κόκκινα ψηφία (μαύρα φορούν οι υπόλοιποι). Η ίδια επιτροπή ψηφίζει και στο τέλος ολόκληρου του Γύρου και ο νικητής κερδίζει 20.000 ευρώ. Τέλος, η ομάδα της οποίας οι τρεις καλλίτεροι ποδηλάτες αθροίζουν το μικρότερο συνολικό χρόνο κερδίζει στο τέλος του Γύρου 50.000 ευρώ (και φοράει μαύρους αριθμούς σε κίτρινο και όχι λευκό φόντο όπως οι υπόλοιποι, στα επιμέρους ετάπ). Κατά τ’ άλλα, η κάθε ομάδα έχει τα χρώματά της -συνήθως των χορηγών, που πληρώνουν πολλά για να βρίσκονται εκεί και ακόμη περισσότερα για μια νίκη σ’ ένα ετάπ, ή έστω για έναν ποδηλάτη που φθάνει πρώτος στις ανηφόρες ή τα ενδιάμεσα σπριντ και τον προβάλλει πολύ η τηλεόραση. Ωστόσο, κάποιοι ποδηλάτες φορούν φανέλες εθνικών ομάδων. Είναι οι πρωταθλητές των χωρών τους που διατηρούν ζωντανή την παράδοση των πρώτων Γύρων Γαλλίας, όταν δεν υπήρχαν επαγγελματικές, αλλά εθνικές ομάδες. Επειδή οι εθνικοί αγώνες είναι συνήθως ημερήσιοι (φαντασθείτε ένα μόνο ετάπ από τα 21 του Γύρου), σπάνια τα φαβορί για το Tour de France είναι και οι πρωταθλητές της χώρας τους, αφού άλλες ικανότητες χρειάζονται στον έναν και άλλες στον άλλον αγώνα. Αν, πάντως, τυχαίνει ένας εθνικός πρωταθλητής να δικαιούται κάποια από τις χρωματιστές φανέλες του Γύρου, εννοείται φοράει εκείνη. Τη φανέλα της χώρας του όμως δεν την παίρνει κάποιος άλλος.

Ο Αμερικανός Λανς Άρμστρονγκ, ο ποδηλάτης με τους περισσότερους τίτλους (7 συνεχόμενους, 1999-2005) και ο Γερμανός Γιαν Ούλριχ που φοράει την φανέλα της χώρας του, σε μια κόντρα τους το 2003.

Οι ομάδες, οι “αρχηγοί”, οι “ρολίστες” και πού χρειάζεται ο καθένας

Όπως έχει πια γίνει σαφές από τα παραπάνω, ο Γύρος Γαλλίας δεν είναι κάτι σαν ένα υπεραραθώνιο που διαρκεί τρεις βδομάδες και απλά κερδίζει αυτός που θα τερματίσει πρώτος.  Είναι και αυτό, αλλά όχι μόνο αυτό. Αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα έμπαινε στην διαδικασία να τον παρακολουθήσει. Απλά θα ενημερωνόταν για το αποτέλεσμα -όπως περίπου γίνεται με το America’s Cup στην ιστιοπλοΐα ή με τις 24 ώρες του Le Mans. Ήδη ακούω τις διαμαρτυρίες κάποιων: “Είναι ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ και από τον διάπλου των ωκεανών με σχεδία”. Ελπίζω πως όταν θα έχετε διαβάσει αυτόν τον οδηγό και θα μπορείτε να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει αυτές τις τρεις εβδομάδες στη Γαλλία, θα αρχίσετε να παρακολουθείτε τον αγώνα με περισσότερο ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στον δρόμο, παρά για τα chateaux, τα ποτάμια και τα λιβάδια με τα ηλιοτρόπια γύρω του…

Κατ’ αρχάς, ο Γύρος Γαλλίας, αυτή η αποθέωση της αγωνιστικότητας και της αντοχής του ενός, είναι πάνω απ’ όλα ένας ομαδικός αγώνας. Σε κάθε ομάδα υπάρχουν ποδηλάτες διαφόρων ειδικοτήτων. Στο ρόστερ της καθεμάς βρίσκονται 25 με 30 ονόματα, εκ των οποίων ο τεχνικός διευθυντής καλείται να επιλέξει μόνο 9 για τον Γύρο της Γαλλίας. Με ποια κριτήρια το κάνει, πέραν της φυσικής κατάστασης του καθενός; Είπαμε ήδη ότι οι επαγγελματικές ομάδες ποδηλασίας βασίζονται στους χορηγούς τους. Και οι χορηγοί στο Tour de France κερδίζουν τηλεοπτικό χρόνο κυρίως χάρη στα μεγάλα ονόματα, αυτούς δηλαδή που διεκδικούν τις διάφορες χρωματιστές φανέλες, αλλά και σε όσους κερδίζουν ετάπ ή έχουν τη δυνατότητα να τρέχουν μόνοι τους για πολλά χιλιόμετρα, ακόμη κι αν ξέρουν πως στο τέλος οι υπόλοιποι θα τους φθάσουν και θα τους “καταπιούν”. Και το ποιοι μπορούν να ξεχωρίσουν σε κάθε ετάπ, έχει να κάνει με τη φύση της διαδρομής. Υπάρχουν διαδρομές χαραγμένες εξ ολοκλήρου σε ευθεία, υπάρχουν διαδρομές με λόφους, με βουνά, με κορυφές Άλπεων και Πυρηναίων, με τερματισμούς στις κορυφές αυτές ή σε επικίνδυνες κατηφόρες, υπάρχουν ατομικές χρονομετρήσεις, ομαδικές χρονομετρήσεις και τη μία μέρα μπορεί να έχει 30 βαθμούς ζέστη, την άλλη να βρέχει καρεκλοπόδαρα ενώ την τρίτη να έχει καύσωνα στην εκκίνηση και χιόνι στον τερματισμό… Τι χρειάζεται μια ομάδα για να κρατήσει ικανοποιημένους τους σπόνσορές της;

Κατ’ αρχάς έναν αρχηγό. Αρχηγός είναι ο καλλίτερος “all-around” ποδηλάτης της κάθε ομάδας, που ειδικά για τον Γύρο της Γαλλίας πρέπει να έχει ιδιαίτερη έφεση στις ανηφόρες. Κι αυτό γιατί μπορεί να κερδίζει κανείς κάθε μέρα μέχρι τις Άλπεις όλα τα ετάπ, αλλά στις επίπεδες διαδρομές οι διαφορές είναι λίγων δευτερολέπτων. Και μετά να χάσει ένα μόνο ετάπ σε μια κορυφή, αλλά να μείνει πίσω ένα, τρία, εικοσιτρία ολόκληρα λεπτά της ώρας. Και να αποχαιρετίσει την κίτρινη φανέλα για τα καλά. Οι εξειδικευμένοι “ορειβάτες” πολλές φορές έχουν καταφέρει να κερδίσουν τον Γύρο της Γαλλίας, αλλά επειδή μεγάλο ρόλο παίζουν και οι ατομικές και ομαδικές χρονομετρήσεις, που συνήθως γίνονται σε επίπεδη διαδρομή, δεν είναι κανόνας ότι ένας άριστος ποδηλάτης στις ορεινές διαδρομές θα χρισθεί και αρχηγός της ομάδας του.

Εκτός από “ορειβάτες” (“grimpeurs”) και “all-rounders”, υπάρχουν και “λοφατζήδες” (“puncheurs”, οι οποίοι είναι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ σπρίντερ και ορειβάτη, ιδανικοί για τερματισμούς σε βουνά με χαμηλές κλίσεις και υψόμετρα ή για διαδρομές με πάρα πολλά χαμηλά βουνά, όπου μπορούν να αποσπασθούν από νωρίς). Ένας τέτοιος είναι ο αγαπημένος μου ποδηλάτης για φέτος, ο Τομά Βεκλέρ, που την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές με κάνει πάρα πολύ χαρούμενο, φορώντας την κίτρινη φανέλα. Όμως, με τον αγώνα να φεύγει από τα χαμηλά βουνά της Νορμανδίας και του Λίγηρα και να πηγαίνει στα Πυρηναία και τις Άλπεις, δεν τού δίνω και πολλές ελπίδες να την κρατήσει για πολύ ακόμη.

Υπάρχουν, φυσικά, σπρίντερ, πολύ πιο εύσωμοι και δυνατοί από τον μέσο ποδηλάτη (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μαρκ Κάβεντις), που κυνηγούν τις νίκες στα ετάπ και τους βαθμούς της πράσινης φανέλας. Υπάρχουν και ειδικοί στην ατομική χρονομέτρηση, ποδηλάτες δηλαδή που τα καταφέρνουν μια χαρά και μόνοι τους, χωρίς την υπόλοιπη ομάδα να τους δίνει ρυθμό ή να τους κόβει τον αέρα (κορυφαίος όλων ο Ελβετός Φαμπιάν Κανσελάρα). Και υπάρχουν και αυτοί που η δουλειά τους είναι ακριβώς αυτή: να δίνουν ρυθμό και να κόβουν τον αέρα στον αρχηγό τους. Και μερικά πράγματα ακόμη: να παρενοχλούν τους αντιπάλους, να κόβουν τον ρυθμό κάποιων που θέλουν να ξεκολλήσουν από το κυρίως γκρουπ (το “peloton”, δηλαδή τη μεγάλη μάζα των αθλητών, που κινούνται μαζί για να γλιτώνουν δυνάμεις, αφού προστατεύονται πάρα πολύ από την τριβή του αέρα και αλληλοβοηθούνται όσον αφορά στο τέμπο) ακόμη και να μεταφέρουν μπουκαλάκια με ισοτονικά ποτά και energy bars από το αυτοκίνητο της ομάδας που βρίσκεται πίσω από το peloton και να τις μοιράζουν στους συναθλητές τους. Λέγονται “rouleurs”, “ρυθμιστές”. Εννοείται πως οι οκτώ που πλαισιώνουν τον αρχηγό της κάθε ομάδας δεν γίνεται να είναι μόνο grimpeurs, ή μόνο rouleurs ή μόνο sprinters, ή μόνο puncheurs ή μόνο ειδικοί στις ατομικές χρονομετρήσεις. Πρέπει να συνδυάζουν πολλές ιδιότητες ώστε να μπορούν να παίξουν διαφορετικούς ρόλους, όπως αλλάζει η φύση της κάθε διαδρομής και η στρατηγική της ομάδας σε κάθε ετάπ.

Επίσης, κάποιοι απ’ αυτούς θα πρέπει να μπορούν να παίξουν τον ρόλο του “υπαρχηγού”. Γιατί, αν ο μη γένοιτο, κάτι πάει στραβά με τον αρχηγό της ομάδας, τότε κάποιος άλλος θα πρέπει να πάρει τη θέση του. Στον Γύρο Γαλλίας ο καλός υπαρχηγός υπάρχει μόνο στις ομάδες που έχουν όντως αρχηγό με σοβαρές βλέψεις για την τελική νίκη. Είναι αυτός που ακολουθεί παρόμοια στρατηγική και που, όταν ο αγώνας φθάσει στο πιο κρίσιμο σημείο του, θα επιχειρήσει μια μικρή θυσία. Θα επιτεθεί, για παράδειγμα, σε μια ανηφόρα, με σκοπό φαινομενικά να φύγει και να διεκδικήσει την κίτρινη φανέλα, αλλά στην ουσία για να προβληματίσει τον αρχηγό της αντίπαλης ομάδας: Θα πρέπει να του αντεπιτεθεί και να κολλήσει πίσω του, διακινδυνεύοντας να κουραστεί πρόωρα; Ή θα πρέπει να μείνει δίπλα στον στόχο του, τον βασικό του αντίπαλο, διακινδυνεύοντας να βρίσκεται ενώπιον μιας αλλαγής στρατηγικής των αντιπάλων, την οποία δεν έχει ακόμη καταλάβει;

Ο Γάλλος Μπερνάρ Ινό, πέντε φορές νικητής του Γύρου, σπάνια σήκωνε μύγα στο σπαθί του όταν οι αντίπαλες ομάδες τού έστελναν ποδηλάτες να τον παρενοχλήσουν.

Τι να προσέχω, λοιπόν, σε κάθε ετάπ;

Αν είναι επίπεδο, την όμορφη διαδρομή που θα έχουν χαράξει οι διοργανωτές. Για αρκετές ώρες δεν θα συμβεί απολύτως τίποτε ενδιαφέρον -ίσως κάποιοι ξεκολλήσουν από το peloton νωρίς, σε αναζήτηση λίγης φήμης, αλλά δεν έχουν ελπίδα στο τέλος, τρέχοντας μόνοι κόντρα στον άνεμο και χωρίς βοήθεια στον ρυθμό. Προς το τέλος του ετάπ, προσέξτε το πώς οι ομάδες που διαθέτουν καλούς σπρίντερ παίρνουν θέσεις στην κορυφή του peloton ώστε να ανοίξουν την κατάλληλη στιγμή και να πεταχθεί από μέσα τους ο ποδηλάτης που θα διεκδικήσει τη νίκη.

Αν έχει λόφους και χαμηλά βουνά, διάσπαρτα στην διαδρομή, κάποιοι θα ξεκολλήσουν από το peloton ευθύς εξ αρχής. Αν είναι ικανοί puncheurs, έχουν αρκετές πιθανότητες να πάρουν τη νίκη. Αναπάντεχα πράγματα μπορούν να καθυστερήσουν το peloton και αν αυτοί που έχουν αποσπασθεί δεν διεκδικούν την κίτρινη φανέλα, τότε είναι πιθανό το μεγάλο γκρουπ των ποδηλατών να μην ασχοληθεί μαζί τους. Αν, για παράδειγμα, συμβεί μια μεγάλη πτώση όπου θα μείνουν πίσω κάποιοι αρχηγοί ομάδων, τότε το peloton θα προτιμήσει να τους περιμένει, για να μην χάσουν πολύτιμο χρόνο στην γενική κατάταξη, παρά να κυνηγήσει κάποιους ποδηλάτες που πάνε απλά για μια εφήμερη νίκη.

Αν έχει ψηλά βουνά, τότε ετοιμασθείτε για γερές συγκινήσεις. Ποδηλάτες θα επιτίθενται συνεχώς, σε κάθε πιθανή ανηφόρα. Κάποιων ο σκοπός θα είναι να κερδίσουν μια ικανή απόσταση από το peloton, που δύσκολα θα καλύπτεται μετά, κάποιων άλλων θα είναι να μπερδέψουν τους αντιπάλους διεκδικητές της κίτρινης φανέλας. Και όταν αυτοί που κάνουν τις επιθέσεις είναι ακριβώς αυτοί που ονειρεύονται τη νίκη στο Παρίσι, τότε να ξέρετε ότι έχουν σκοπό να τα δώσουν όλα. Είναι το ετάπ που η στρατηγική τους έχει ορίσει το “νίκη ή θάνατος”. Αν πάρουν διαφορά από τους αντιπάλους τους, τότε ελπίζουν σε ολόκληρο τον Γύρο. Αν όμως τερματίσουν με κολλημένους στην πίσω ρόδα τους αυτούς που ήθελαν να αποφύγουν, τότε έχουν κουραστεί εντελώς άδικα και θα το βρουν μπροστά τους την επόμενη ημέρα.

Στις ατομικές και ομαδικές χρονομετρήσεις, δώστε βάση στην ταχύτητα των ποδηλατών και υπολογίστε πόσο καλά τα πάνε από τους χρόνους που κάνουν στα ενδιάμεσα περάσματα (θα σας θυμίσει τα δοκιμαστικά της Formula 1). Kαι, βέβαια, θαυμάστε τα αεροδυναμικά ποδήλατα και κράνη τους.

Ειδικά, από εδώ και πέρα, μη χάσετε τα εξής ετάπ:

12 – Πέμπτη, 14 Ιουλίου: Cugnaux – Luz-Ardiden. Τερματισμός σε κορυφή HC, αφού πρώτα περάσουν από μια κατηγορίας 1 και άλλη μια HC (το Col du Tourmalet, όπου πέρσι ο Αλμπέρτο Κονταδόρ έδωσε μια επική μάχη με τον Άντι Σλεκ). Επειδή περνάει ξυστά από τα σύνορα με την Ισπανία, μαζεύει άπειρο κοινό από την εκεί μεριά των Πυρηναίων, οπότε πάντα οι Ισπανοί ποδηλάτες, που διαθέτουν έξοχους grimpeurs, προσπαθούν να ξεχωρίζουν. Ο πιο έμπειρος Ισπανός grimpeur είναι ο Σάμι Σάντσεζ και τον περιμένουμε, μαζί με τον Κονταδόρ που έχει μείνει -λόγω της πτώσης του την πρώτη μέρα- πίσω, να επιτεθούν. Ο Άντι Σλεκ, βέβαια, και η ομάδα του δεν πρόκειται  τους αφήσουν σε ησυχία.

13 – Παρασκευή, 15 Ιουλίου: Pau – Lourdes. Με μια HC στη μέση της διαδρομής και μετά κατηφόρα 40 χιλιομέτρων, είναι ιδανική για όσους είναι ατρόμητοι στις καταβάσεις και τους puncheurs που μπορούν να επιτεθούν από νωρίς. Ο Τομά Βεκλέρ είναι και τα δύο και αν έχει χάσει την κίτρινη φανέλα την προηγούμενη, θα έχει μια καλή ευκαιρία να την ξανακερδίσει.

14 – Σάββατο, 16 Ιουλίου: Saint Gaudens – Plateau de Beille. Η ιστορία λέει το εξής: Κάθε φορά που έχει λήξει ετάπ στο Πλατώ ντε Μπέιγ, αυτός που φόρεσε εκεί την κίτρινη φανέλα, την φόρεσε και στο Παρίσι. Θα χρειασθεί βέβαια να υπερνικήσει δύο 2άρες, δύο 1άρες και μια HC ανηφόρα για να την φορέσει, αλλά οι Κονταδόρ και Σλεκ είναι φτιαγμένοι ακριβώς για κάτι τέτοια. Αναμένεται το συναρπαστικότερο ετάπ του φετινού Le Tour. Μέχρι το επόμενο… (Αν, δηλαδή, ο Σλεκ -τον οποίον εγώ βλέπω για φαβορί λόγω καλλίτερης ομάδας και για άλλους, εξωαγωνιστικούς λόγους, σε σχέση με τον Κονταδόρ, δεν καταφέρει να πάρει διαφορά εδώ, τότε όλα θα κριθούν στις Άλπεις την επόμενη εβδομάδα. Αν όμως πάρει, πολύ δύσκολα να τη χάσει μετά -η ομάδα του έχει την δυνατότητα να τον στηρίξει ως το τέλος).

18 – Πέμπτη, 21 Ιουλίου: Pinerolo – Galibier. Το Γκαλιμπιέ πρωτοχρησιμοποιήθηκε σαν φινάλε ετάπ πριν 100 χρόνια. Ήταν η πρώτη κορυφή των Άλπεων που έπαιξε αυτόν τον ρόλο και γι’ αυτό και τιμάται ιδιάιτερα φέτος (θα το περάσουν δύο φορές, μια στις 21 και μια στις 22.07). Ο Εμίλ Ζορζέ, ο πρώτος που έφτασε εκεί, το 1911, ούρλιαξε στον Ανρί Ντεσγκράν, τον διοργανωτή του Γύρου, που περίμενε στην χιονισμένη κορυφή: “Ελπίζω τώρα να το βουλώσεις”. Την επόμενη χρονιά, ο Γκουστάβ Γκαριγκού που μέχρι εκεί ήταν πρώτος (τερμάτισε τελικά τρίτος) τού είπε απλά: “Είσαι εγκληματίας”. Το Γκαλιμπιέ βρίσκεται σε υψόμετρο 2.645 μέτρων και πριν φθάσουν εκεί οι ποδηλάτες θα έχουν περάσει άλλες δύο κορυφές HC!

19 – Παρασκευή, 22 Ιουλίου: Modane – Alpe d’ Huez. Και στο καπάκι, ξανά Γκαλιμπιέ, στη μέση της διαδρομής για το θρυλικό Αλπ ντ’ Ιέζ, όπου έχουν αναδειχθεί οι μεγαλύτεροι ήρωες του Tour de France, όπως ο Μάρκο Παντάνι και ο Λανς Άρμστρονγκ. Είναι μικρή σε μήκος διαδρομή, αλλά με μια HC και μία 1άρα κορυφή στην πορεία και με φινάλε σε μια ανηφόρα μήκους 13,8 χιλιομέτρων και κλίσης 8%. Αν δεν κριθεί ούτε εδώ ο φετινός νικητής, τότε θα πρέπει να μιλάμε για τον πιο αμφίρροπο Γύρο όλων των εποχών!

20 – Σάββατο, 23 Ιουλίου: Ατομική χρονομέτρηση στην Γκρενόμπλ. Ο Αλμπέρτο Κονταδόρ είναι καλλίτερος από τον Σλέκ στην ατομική χρονομέτρηση. Αλλά θα έχει τόσο μικρή διαφορά από τον αντίπαλό του ώστε να μπορεί να την καλύψει μια μέρα πριν το Παρίσι; Ή θα τον έχουν “καταπιεί” οι Άλπεις που προηγήθηκαν;

Αλλαγή ελαστικού για τον Ζακ Ανκετίλ, νικητή πέντε Γύρων τις δεκαετίες '50 και '60.

 

Και ολίγη ιστορία…

Περισσότερες νίκες:

7 Λανς Άρμστρονγκ (ΗΠΑ), 1999-2005

5 Ζακ Ανκετίλ (Γαλλία), 1957, 1961-1964

5 Έντι Μερκξ (Βέλγιο), 1969-72, 1974

5 Μπερνάρ Ινό (Γαλλία), 1978, 1979, 1981, 1982, 1985

5 Μιγκέλ Ιντουράιν (Ισπανία), 1991-1995

3 Φιλίπ Θυς (Βέλγιο), 1913, 1914, 1920

3 Λουιζόν Μπομπέ (Γαλλία), 1953-1955

3 Γκρεγκ Λεμόντ (ΗΠΑ), 1986, 1989, 1990

3 Αλμπέρτο Κονταδόρ (Ισπανία), 2007, 2009, 2010

Νίκες ανά χώρα:

36 Γαλλία

18 Βέλγιο

13 Ισπανία

10 ΗΠΑ

09 Ιταλία

04 Λουξεμβούργο

02 Ελβετία

02 Ολλανδία

01 Ιρλανδία

01 Δανία

01 Γερμανία

Περισσότερες νίκες σε ετάπ:

34 Έντι Μερκξ (Βέλγιο)

28 Μπερνάρ Ινό (Γαλλία)

25 Αντρέ Λεντούκ (Γαλλία)

22 Αντρέ Νταριγκάντ (Γαλλία)

22 Λανς Άρμστρονγκ (ΗΠΑ)

20 Νικολά Φραντζ (Λουξεμβούργο)

Ο Βέλγος Έντι Μερκξ, εκτός από τις 5 νίκες στο Γύρο Γαλλίας, προηγείται στην κατηγορία περισσότερων κερδισμέων ετάπ, με 34.

2 Comments leave one →
  1. 13/07/2011 00:15

    Δεν μας είπες για τους αριστερόστροφους και δεξιόστροφους γύρους, ούτε για το προσωρινό πέρασμα ή το ξεκίνημα από διπλανές -κι όχι μόνο- χώρες.

  2. 17/07/2011 12:24

    Τέλειο άρθρο, μπράβο Ludens!
    Του χρόνου κάνε κάτι ανάλογο για το TdF 2012, ξέρεις προβλέψεις, φαβορί, ομάδες κτλ.
    Απλά κάντο πριν ξεκινήσει, για να το βλέπουμε από την αρχή με άλλο μάτι.
    Εύγε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: