Skip to content

Αγάπη μου, όταν κάνουμε σεξ, σκέπτομαι άλλες

02/01/2013

tumblr_mbndunJYNd1qbjmapo2_1280

Ω, μα ήταν υπέροχα! Το αναπάντεχο γαργαλητό στους κόμπους των δακτύλων μου. Το προκλητικό παιχνίδισμα στην ανάστροφη της παλάμης μου, ένα casus belli για να την ανακαλέσω από την απραγία και να προστάξω μια ζουμερή αντεπίθεση. Να στείλω και τις δύο χούφτες μου να κατακτήσουν τους λόφους της, τα δυο αυθάδικα βουνά απ’ όπου εξαπολύει τώρα τα ερωτικά της πυρά. Ποτέ ξανά η Π. δεν είχε χρησιμοποιήσει το στήθος της κατ’ αυτόν τον τρόπο. Είχε μια ροπή προς πιο «πορνοσταρικές» χρήσεις ως τώρα –λογικό, αν υπολογίσει κανείς το νεαρότατον και το εξερευνητικόν της ηλικίας της. Πρόστυχες προτάξεις του ντεκολτέ, βίαιοι πνιγμοί βαθειά μες στη χαράδρα, σφικτά κεφαλοκλειδώματα –όλα αυτά βρίσκονταν στην ημερησία διάταξη. Οι έξυπνες, τακτικές κυλίσεις της θηλής όμως πάνω στη φλέβα του καρπού μου την ώρα που η τελευταία κοντεύει να αποσυρθεί για ύπνο, πάνω σε μια παρτίδα αργόσυρτου, ρουτινιάρικου σεξ, ήταν εκτός ρεπερτορίου μέχρι προσφάτως. Πιθανότατα να βρίσκονται ακόμη εκτός ρεπερτορίου της μικρής Π. Πώς να το γνωρίζω, άλλωστε; Έχω να κουρνιάσω τον ανδρισμό μου μέσα της από τότε που ήταν όντως νεάνιδα –τώρα θά ‘χει κλείσει τα 25… Επιστρέφει όμως μια στο τόσο, λολίτα του φαντασιακού, να περισώσει την αξιοπρέπειά μου σε περιπτώσεις ημίσκληρου σεξ. Αργόσυρτου. Ρουτινιάρικου. Με τη Λ.

Η Λ. θα εκνευριζόταν σίγουρα –θα έφριττε ίσως- αν μάθαινε ποτέ πως η αλλαγή ρυθμού εκεί που όλα πρόδιδαν ερωτικό flatline, αν υποψιαζόταν έστω πως το κρεσέντο που την έστειλε στον θορυβώδη οργασμό, οφειλόταν στην Π. και τα στήθη της. Θα τής ξυπνούσε ανασφάλειες μια τέτοια αλήθεια: Η σιγουριά της ηλικίας (ακόμη κι αν η Π. έχει φτάσει όντως στο μέσον της τρίτης δεκαετίας της ζωής της, η Λ. θα είναι πάντα δώδεκα χρόνια μεγαλύτερη…), η επάρκεια ελεύθερου χρόνου (στο μυαλό της Λ. –και το δικό μου- η Π. παραμένει φοιτήτρια) και κυρίως το βάθος της σχισμής του περίφημου μπούστου της μικρής (όταν η αλφάβητος της Λ. στην επιλογή στηθοδέσμων περιορίζεται στο γράμμα Α). Όλα αυτά που η άλλη έχει και η Λ. δεν μπορεί. Αηδίες. Το χειρότερο είναι ότι δεν θα κατόρθωνα να την καθησυχάσω ούτε αν έφερνα στο τραπέζι το πιο δυνατό μου χαρτί: «Μην την ζηλεύεις. Δεν είναι μόνο η Π. Άλλες φορές είναι η Ι. με το αθώο βλέμμα της, άλλες φορές η Β. με την παροιμιώδη υγρασία στη γλώσσα, άλλες φορές η Τζένιφερ Κόνελι και η Μέγκαν Φοξ. Άλλοτε είναι η Μέγκαν η Ι. και η Β. –και οι τρεις τους μαζί. Καμμιά φορά είναι απλά η αδελφή σου».

tumblr_mdqpmcfEh11qbjmapo1_1280

Η πιο μεγάλη ειρωνία είναι ότι στην καταδικαστέα αυτή μέθοδο δεν διστάζει να καταφύγει και η ίδια η Λ.. Μετά από ένα επώδυνο πρώτο χωρισμό κάποιων μηνών, μού είχε εκμυστηρευθεί πώς δυσκολευόταν να αφεθεί στο σεξ αν δεν με ανακαλούσε στο μυαλό της –αν δεν φαντασιωνόταν πως το εκάστοτε άγγιγμα που τής γέμιζε ανατριχίλα τη νύκτα ήταν το δικό μου. Η Λ. δικαιολογούσε έναν τέτοιον οργασμό φαντασίας -άλλος να σ’ αγγίζει κι άλλος να παίζει με τη λίμπιντό σου- προφανώς μόνο όταν η πραγματική στέρηση δεν ήταν του σεξ αλλά του έρωτα. Πιθανότατα απλά με παραμύθιαζε. Μού πουλούσε αιώνια αγάπη κι αφοσίωση, ανάγοντάς με στο ιππικό που την έσωνε από ένα ανούσιο σεξ (πάντα ανούσιο, αφού δεν ήμουν εγώ εκεί…), αλλά στην ουσία μού επιβεβαίωνε τις υποψίες πως δεκάδες άλλοι επιβήτορες είχαν περάσει απ’ το κρεββάτι μας και τής έκαναν παρέα κάτι κουρασμένες βραδιές μετά από δωδεκάωρα στο γραφείο που άφηνα την όποια ερωτική μου διάθεση πίσω στην αίθουσα συσκέψεων. Βραδιές που δεν την επανέφερε ούτε το στήθος της Π., ούτε το πρόστυχο βλέμμα της Μέγκαν Φοξ. Κάποιος πολίστας θα έσωνε την παρτίδα για την Λ. τουλάχιστον…

Μού φαίνεται άκρως υποκριτικό όλο αυτό. Το πώς οι άντρες διστάζουμε να παραδεχτούμε στις γυναίκες και το πώς οι γυναίκες αρνούνται να μοιραστούν μ’ εμάς –παρ’ ότι και οι δύο το συζητάμε ως την πιο φυσική αλήθεια με πρόσωπα του ίδιου φύλου- ότι κάποιες φορές με την φαντασία μας αλλάζουμε παρτενέρ πάνω στο ερωτικό βαλς. Πόσο διαφέρει από την σεξοταινία που φωτίζει το σκοτεινό δωμάτιο της συνεύρεσης, από τον «Αυτοκράτορα» με τον Ρόκο Σιφρέντι και την Τζανίν Λιντεμίλντερ και την επιδραστικότητά τους στις επιδόσεις μας, ας πούμε; Πόσο λιγότερο πικάντικο είναι απ’ τα υπόλοιπα σεξουαλικά παιχνίδια που περιμένουν τη σειρά τους σ’ ένα συρτάρι κολλητά στο κρεββάτι, για να βγουν, να γαργαλήσουν θηλές, να κλειδώσουν χέρια, να πνίξουν ναζιάρικα ανδρισμούς και να συμπληρώσουν ερωτικά τρίγωνα; Γιατί να είναι άλλο πράγμα οι εικόνες που φέρνουμε στο νου όταν αυνανιζόμαστε, από εκείνες που ονειρευόμαστε όταν κλείνουμε τα μάτια αγκαλιά, πάνω (και μέσα) στην ερωτική μας σύντροφο; Λες να πιστεύει κιόλας ότι δεν τον παίζουμε ποτέ;

tumblr_mblk34xn3B1qbjmapo1_1280

Για την Λ. μια τέτοια αποκάλυψη (της φαντασιώσης άλλων γυναικών, όχι του αυνανισμού) θα ήταν το τρομακτικό δείγμα πως στο έρεβος κάτω απ’ το κρεββάτι μας δεν κρύβονται μόνο χνούδια, το καλώδιο του πολύπριζου και το κούμπωμα απ’ το σκουλαρίκι που έχασε τις προάλλες, αλλά ότι παραμονεύει κι ο φρικτός Κθούλου που μάς καλεί στο τέλος μιας σχέσης. Για την Λ. πάλι, οι ροζ χειροπέδες, τα ανώδυνα μαστίγια και οι πορνοταινίες είναι σιχαμερά τρωκτικά που ξεπροβάλλουν απ’ τα χαλάσματα αυτών που κάποτε ήταν τα θεμέλια «μιας ζωής αγαπημένοι για πάντα» για να την αποτελειώσουν. Για τη Λ. η φαντασία δεν έχει θέση δίπλα στον πόθο –μόνο η αληθινή αγάπη. Αυτό, ή συνεχίζει να με παραμυθιάζει.

Ακόμη κι έτσι να είναι, να πιστεύει η Λ. σ’ ένα σύμπαν αθεράπευτα ρομαντικό χωρίς την ανάγκη ερωτικών βοηθημάτων, με μόνο λιπαντικό τον γνήσιο έρωτα (σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η δική της φαντασία είναι τελικά ο καλπάζων Πήγασος της ιστορίας μας και όχι η δική μου), και πάλι δεν είναι ο κανόνας. Την έντονη και γεμάτη έκπληξη αποστροφή τους απέναντι στο ότι μπορεί να έχω φαντασθεί κάποτε άλλο θηλυκό στη θέση αυτής με την οποίαν έκανα σεξ εκείνη την στιγμή, μού έχουν εκφράσει κατά καιρούς κάθε λογής γυναίκες: Από ξεδιάντροπα one night stands με στόφα μολδοβλάχικης βίζιτας ή με άψογη μάσκα Παρθένου Μαρίας, μέχρι την «πιο κυνική πεθαίνεις» –και με σπουδαία θητεία στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή- αγαπημένη μου Κ. Γκόμενά μου προ αμνημονεύτων ετών και υπέροχη εργένισσα πια, που πλησιάζει τα σαράντα και συνεχίζει να απολαμβάνει με τον πιο ευγνώμονα και δημιουργικό τρόπο το δώρο που της χάρισαν οι Θεοί –ένα άψογο κορμί που αρνείται να μετρήσει αλλαγές χρόνων, καταχρήσεις και ανεπαρκείς συντρόφους.

tumblr_mblmbsiFDu1qbjmapo1_1280

Επειδή στην αρχή μού άρεσε να τις πειράζω κι επειδή το ζήτημα απέκτησε τεράστιο ενδιαφέρον στην πορεία, όσο ανακάλυπτα την ταυτοσημία στις αντιδράσεις τους, προέτασσα τα (έτσι κι αλλιώς γυμνά εκείνη την στιγμή) στήθη μου και προσπαθούσα να εκμαιεύσω μια εξήγηση. Ήταν τέτοια η αηδία τους στην ιδέα πως δέκα λεπτά πριν δεν ολοκλήρωνα πασαλείβοντας το δικό τους μουσούδι, αλλά μιας άλλης, που ελάχιστες λογικές προτάσεις κατάφερνα να εισπράξω. Αν καταλαβαίνω καλά πάντως, το πρόβλημα έγκειται στον εγωισμό. «Μια τσόντα να παίζει, ένα butt-plug να παραμονεύει στο συρτάρι, μια πρόστυχη βρισιά που θα απαντηθεί με μια ακόμη πιο πρόστυχη είναι καταστάσεις για τις οποίες είμαστε και οι δύο συνένοχοι. Ένας μακρινός αυνανισμός δεν μας ενδιαφέρει καν. Δεν πλήττεται ο εγωισμός μας, αφού δεν είμαστε εκεί –κι είναι προτιμότερο να ξεσπάσει στην λεκάνη της τουαλέτας ο πόθος για την απέναντι που τα καλοκαίρια απλώνει ρούχα φορώντας μόνο το νεγκλιζέ της, παρά να ξεσπάσει στην ίδια την απέναντι. Όμως το να πλαγιάζεις με τον άλλον, με την άλλην, να γλιστράς τα χέρια σου στην τσουλήθρα των οπισθίων της και να μην σού αρκεί αυτό, αλλά να φαντάζεσαι ότι το σετ ανήκει στην Ντάρια Γουέρμποουι, αν αυτό θεέ μου δεν είναι εκφυλισμός, κατάντια, απληστία, τότε τι είναι;» Θα διαφωνήσω. Ας μην το δραματοποιούμε τόσο. Κατ’ αρχάς δεν φαντασιωνόμαστε άλλες κάθε φορά. Και κατά δεύτερον, όταν με το καλό γίνεται, κι αν κρατήσουμε τους εγωισμούς στο παρασκήνιο, έχουμε τόσα μα τόσα να μάθουμε ο ένας για τον άλλον. Η συνέχεια της όχι και τόσο Άρλεκιν ιστορίας μας μεταλαμπαδεύει το ελπιδοφόρο μήνυμα:

Κάποιος επόμενος χωρισμός με τη Λ. είναι λιγότερο επώδυνος, κρατάει και δύο μήνες παραπάνω, ένας τρίτος είναι οριστικός. Ίσως νά ‘παιξε ρόλο που αναρωτιόμουν αν είχε όντως μεγαλώσει η Π. (και το στήθος της). Σίγουρα ήταν δείγμα όμως ότι εκείνο το αυθάδικο ζευγάρι λόφων, αλλά και άλλα τοπία και νεκρές φύσεις, ροδάκινα, ατίθασα άτια, καταρράκτες εισέβαλλαν όλο και πιο συχνά στον ερωτικό καμβά που κανονικά έπρεπε να ζωγραφίζω παρέα με τη Λ. και μόνο. Ακολουθεί οργιώδης περίοδος ερωτικών συρράξεων, οι χούφτες μου κατακτούν επιτέλους ξανά εκείνα τα υψώματα απ’ όπου με πυροβολούσε η λολίτα της φαντασίας μου (δεν ήταν και τίποτε το φοβερό τελικά), έμβολα και λοιπά συμβολικά όπλα χρησιμοποιούνται με πληθώρα απολαυστικών μεθόδων, αλλά ένα πράγμα δεν αλλάζει: Κάθε φορά που προβάλλω διερευνητικά το θέμα του «σκέπτομαι άλλες», δεν το ακούν καν τι θέλω να προσθέσω στη συνέχεια, αυτό το μικρό, αλλά τόσο ουσιώδες «μια στο τόσο». Η αποστροφή είναι η ίδια, ισοπεδωτική, με γεμίζει ενοχές. Μέχρι που γνωρίζω την Α. «Κι εγώ φαντασιώνομαι άλλους καμμιά φορά, όταν το κάνω μαζί σου», μού λέει μια μέρα που το ερωτικό μας σερφ ξεβράζει την κουβέντα στο επίμαχο θέμα.

tumblr_m9efcyelaR1qbjmapo1_1280

Το ομολογώ. Για λίγα λεπτά οι σφιγμοί αυξάνονται, στέλνει αίμα η καρδιά παντού με μανία, να λειτουργήσει το σύστημα στο κόκκινο, να καταλάβω τι συμβαίνει. Ανασφάλεια. Δεν είμαι εγώ ο καλύτερος εραστής που είχε ποτέ; Κάποια στιγμή επανέρχεται η λογική. «Ποιους σκέφτεσαι; Και γιατί;». Τη μαθαίνω, με μαθαίνει, έχουμε τόσο κοινά, μάς χωρίζουν άλλα τόσα (δεν ξέρω αν θα κατορθώσω να σε χαστουκίσω ποτέ τόσο δυνατά, γλυκειά μου), το παιχνίδι παίρνει φωτιά, το σεξ απογειώνεται… Πλαγιάζω με τη Α. για μήνες, κάθε μέρα, χωρίς ίχνη βαρεμάρας. Κι αν ένα αγκάλιασμα τείνει προς την ρουτίνα, θα φωνάξουμε νοητά και την φίλη της την Χ., να μας κάνει παρέα. Ή την Τζένιφερ Κόνελι. Ή την Β. με την παροιμιώδη υγρασία στη γλώσσα, να βοηθήσει λίγο -στην αρχή τουλάχιστον. Εκείνη καλεί και κάτι τρίμετρους, μπασκετμπολίστες, τρομακτικούς στην πρώτη ματιά –μετά μου μοιάζουν και γαμώ τα παιδιά… Ω, μα είναι υπέροχα. Με τον καιρό, οι guest stars αποχωρούν. Μένω εγώ μόνος με την Α. Αλλά τώρα πια η μονομαχία θυμίζει σκηνή απ’ το “Inception”. Η μία σεκάνς επηρεάζει την άλλη, cut και βουτιά πίσω στην προηγούμενη. Ένα επίπεδο επάνω στο κρεββάτι, δεύτερο στο έρεβος από κάτω του, τρίτο πιο βαθειά μέσα στο υποσυνείδητο –και το τέταρτο, η «λήθη», δεν μας τρομάζει. Τα όνειρα έχουν για αντικείμενο εκείνην, κάνουμε σεξ μια φορά και πολλαπλασιάζεται αυτόχρημα επί δύο, επί τέσσερα, επί δέκα… Εκτός αν έχω εθιστεί τόσο πολύ στο ναρκωτικό της φαντασίας μου, πού έχω απολέσει πια κάθε επαφή με το τι συμβαίνει γύρω μου –και με το σώμα της κάτω απ’ το δικό μου.

No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: