Skip to content

Του Αγίου Πατρικίου

28/03/2013
tags:

Το πρώτο ταξίδι που είχα κάνει στο εξωτερικό εντελώς μόνος μου (όχι με γονείς ή με την εθνική ομάδα ή με κάποιους άλλους τέλος πάντων για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, αλλά μόνος, τυχοδιωκτικά, για τουρισμό και ό,τι κάτσει) ήταν ο ορισμός της περιπέτειας. Ήταν τότε που η κατάσταση στα Βαλκάνια είχε ξεφύγει και που οι έλεγχοι στα αεροδρόμια είχαν πρωτογίνει παράξενοι.

Οι προορισμοί μου ήταν αρκετά κλισέ, αλλά είχαν κυρίως οριστεί από το πενιχρό μου budget και την ανάγκη να μείνω σε σπίτια φίλων και όχι σε ξενοδοχεία: Παρίσι και μετά Λονδίνο, με μερικές πόλεις στο ενδιάμεσο, όσο πιο κοντά -και οικονομικά- τόσο πιο καλά. Ταξίδευα με μούσια και κοτσίδα, γνωρίζοντας ότι με το που επέστρεφα θα πήγαινα στο στρατό να κάνω τη θητεία μου και το κεφάλι μου θα άλλαζε από τη μία μέρα στην άλλη (επέστρεφα στο Ελληνικό όντως λίγες ώρες πριν πάω στο στρατόπεδο στην Κόρινθο). Τα μούσια, τα μαλλιά, η Γιουγκοσλαβία, ο στρατός και οι έλεγχοι στα αεροδρόμια συνδυάστηκαν σε ένα αρκετά σουρρεαλιστικό γαϊτανάκι. Αλλά οι περιπέτειες δεν τέλειωσαν εκεί.

Στον σχεδόν ένα μήνα που έλειψα πρόλαβα κι έκανα αρκετά απ’ όσα θα ονειρευόταν ένας νεαρός δημοσιογράφος εκείνη την εποχή: Γκομένισα, δοκίμασα νέες γεύσεις, έκανα νέους φίλους, με κλέψανε, έβγαλα φοβερές φωτογραφίες, κράτησα στιγμές που όρισαν σε πολλά πράγματα το υπόλοιπο της ζωής μου έκτοτε.

Η πρώτη μου μέρα στο Λονδίνο συνέπεσε με τη γιορτή του Αγίου Πατρικίου και κάποιον αγώνα Champions League. Δεν θυμάμαι ποια ήταν η αγγλική ομάδα, αλλά η ιταλική νομίζω ότι ήταν η Ίντερ. Εντάξει, στο Λονδίνο ήμουν και όχι στο Δουβλίνο, αλλά η ιρλανδέζικη διάθεση ήταν διάχυτη και το ματς την πυροδοτούσε με οπαδική -αγγλική- μανία. Πέρασα μια τέλεια νύχτα, δεν θυμάμαι πού κατέληξα μες στο λιώμα μου, αλλά έμαθα ότι κανένα ταξίδι δεν έχει νόημα αν δεν ψάχνεις να βρεις και να ρουφήξεις τις ντόπιες συνήθειες, καμμία απόδραση δεν είναι πραγματικά απόδραση αν δεν ζήσεις λίγο ακριβώς όπως ζουν εκεί που έχεις αποδράσει.

Έκτοτε, κρατώ για την ημέρα του Αγίου Πατρικίου μπόλικη κενό στο στομάχι μου και προσπαθώ να προσεγγίζω την διάθεση εκείνου του πρώτου ταξιδιού. Όταν έλαβα τη νέα, συλλεκτική φιάλη του Jameson, χαμογέλασα με νοσταλγία για την αλητεία του τότε, αλλά και με εκτίμηση για την σοφία του τώρα. Για το πώς μεγάλωσα μέσα στις δύο δεκαετίες που μεσολάβησαν από εκείνο το ταξίδι και το πώς έμαθα να απολαμβάνω τα πάντα, ακόμη κι αν κρύβουν λιγότερη περιπέτεια.

Στο δελτίο τύπου που συνόδευε το μπουκάλι διαβάζω: “Επάνω σε αυτήν ακριβώς τη φιάλη σχεδίασε φέτος τη συλλεκτική έκδοση του Jameson με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Πατρικίου, ο glass artist David Smith. Το σύγχρονο σχέδιο στη φιάλη είναι εμπνευσμένο από την πολύπλοκη χάραξη και την περίτεχνη επιχρύσωση γυαλιού, συνώνυμες με τη διακόσμηση των μεγάλων παμπ του Δουβλίνου, όπου το Jameson πρωταγωνιστεί εδώ και γενιές. Τα σχέδια του David αντανακλούν τον κλασικό καθρέπτη που βρίσκεται πίσω από το μπαρ και σε προσκαλούν να «αγκαλιάσεις» κι εσύ το διάσημο ιρλανδικό πνεύμα”.

Και σκέφτομαι ότι, τόσα ταξίδια μετά, κι ακόμη δεν έχω αξιωθεί να πάω στο Δουβλίνο και στα μπαρ του. Μου φαίνεται ότι θα το προγραμματίσω για τις 17 Μαρτίου του επόμενου χρόνου…

 

No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: